میخواهم بردارم خودم را از یک جای بلندی پرت کنم پایین

میخواهم بردارم خودم را از یک جای بلندی پرت کنم پایین، بعد که کله ام قشنگ خورد به سنگ و صخره و فُلان و قشنگ حالی اش شد که یک مَن ماست تا چه حدود میتواند کره داشته باشد، بردارم خودم را بیاورم بنشانم روی همین صندلی تا به ادامه ی زندگی مشغول شود.

این وسط اگر بر اثر برخورد سرمان به این چیزها کوتاه شد دستمان از دار دنیا چه؟

هیچ، آدم خوبی بودیم، خدا بیامرزدمان!

بله بله؛ در همین حد.

نظرات بسته است.