دور از خانه  1

موقع شب تو ارتش موقع دلتنگ کـننــــده ایه

اونجا توی تخت خوابامون دراز میکـشیــــدیم

و هزارتا فکر و خیــــــــــــال به سـرمون میزد

دلمون واسه خونه واسه دوستا تنگ میـشد

یه چیز خوب درمورد خدمت اینه که همیـشه 

جایــــــــــی برای رفتــــــــن وجـــــــــود داره 

برای اولین بار سرمای منفی چـــهارده درجه 

رو به چشــــم دیــــــدم و حــــــس کـــــردم 

برای اولین بار زیر اولین برف زمستــــــــــونی 

پای برجک تا صبح وایسادم ونگهبانــــی دادم

برای اولین بار با کسایی اشنا شدم که هنـوز 

خاطراتشون منو میخندونه و به گریه میــاندازه

برای اولین بار کسایی رو تو آغوش گرفتــــم و

دلداری دادم که میدونستم دیگه نمیبینمشــون 

و خیلــی از اولین بارهایی که اتفاق افتادن

خواب

 

عجیب نیست که چطور شب ها همه میخوابن ؟

یعنی همه روی این سیاره

همه این آدما

آدمایی که ما هیچوقت نمیشناسیم

بعضیاشون فقیر ، بعضیام پولدار

بعضیا روی تخت میخوابن بعضیام روی زمین

ولی تو آخر روز

همه میخوابن

و بنظرم ، اگه خوب بهش فکر کنی ،میدونی چیزیو داری که همه دارن

چیزایی که آزارشون میده

چیزایی که باعث میشه حس بهتری داشته باشن

دور از همه اتفاقهای خوب و بدی که توی این چند وقته برام افتادن

حس میکنم واقعا خسته ام

 

یه قدم بیشتر

یکی از دوستانم میگفتند: ﭘﺪﺭ بزرگ ﺧﺪﺍﺑﯿﺎﻣﺮﺯ ﻣﻦ ﻗﻬﻮﻩ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺐ‌ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ‌ﺷﺪ ﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽ‌ﺷﺪ

ﻭ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻗﻬﻮﻩ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﺩ، ﻣﯽ‌ﮔﻔﺖ:ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ‌ﯼ ﯾﮏ ﻣﺸﺘﺮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺻﺒﺮ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﯽ‌ﺑﻨﺪﻡ.

ﺍﻭ ﺣﺮﯾﺺ ﻧﺒﻮﺩ،ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﭘﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺧﺮﺝ ﻣﯽ‌ﮐﺮﺩ.

ﻣﺎ ﻣﯽ‌ﮔﻔﺖ: ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺁﺧﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺮ ﻣﯽ‌ﺩﺍﺭﯼ.

ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ ﺍﻭ، ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ‌ﺷﻮﻡ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﯽ‌ﺷﻮﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻢ،

ﺑﻪ ﯾﺎﺩ او، ﯾﮏ ﮔﺎﻡ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﻣﯽ‌ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ، ﻣﯽ‌ﺑﯿﻨﻢ ﭘﺪﺭ بزرگم ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ‌ﮔﻔﺖ.

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎﺩﻩ ﯾﺎ ﺑﺪﯾﻬﯽ ﯾﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﯿﺎﯾﺪ.

ﻧﻤﯽ‌ﺩﺍﻧﻢ.ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﯾﮏ ﺣﺮﻑ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮﺩ.اﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ‌ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽ‌ﮐﻨﯽ ﺍﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺩ ﻭ ﻣﻪ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻭ ﻓﻠﮏ ﮔﺮﺩ ﻫﻢ ﺁﻣﺪﻩ‌ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ‌ﺍﯼ،

ﺣﺮﻓﯽ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﯼ ﻭ ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﺑﺮﺧﯿﺰﯼ.

ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ: ﯾﮏ ﮔﺎﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ…

ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ که کار میکنم ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻣیشوم،

ﻣﯽ‌ﮔﻔﺘﻢ:ﺑﺎﺷﻪ.ﻓﻘﻂ ﯾﮏ دقیقه بیشتر کار میکنم.

ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﻧﻢ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩﻡ ﻣﯽ‌ﺳﻮﺯﻧﺪ ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻢ: ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﭘﺎﺭﺍﮔﺮﺍﻑ ﺑﯿﺸﺘﺮ.

ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﭘﯿﺎﺩﻩﺭﻭﯼ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ‌ﺷﻮﻡ ﻭ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻢ: ﯾﮏ قدم‌ ﺑﯿﺸﺘﺮ.

ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﻄﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺸﮑﺮ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻢ:ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ «ﯾﮏ ﮔﺎﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ» قانون زندگي ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻗﺘﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻣﯽ‌ﺷﻮﻡ ﻭ ﻣﯽ‌ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻨﻢ،ﯾﮏ ﮔﺎﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ‌ﺩﺍﺭﻡ.

ﭘﺪر بزرگم ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﮔﺎﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻫﻤﯿﻦ ﮔﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺫﻫﻨﺖ ﺑﻪ ﺟﺴﻤﺖ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭﯼ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ، ﻧﻪ ﺗﻮ…

چقدر سنگدل شدیم

داشتم بر مي گشتم خونه…

مسيرم جوريه که از وسط يه پارک رد ميشم بعد ميرسم به ايستگاه اتوبوس…

توي پارک که بودم يه زن خيلي جوون با چادر مشکي, رنگ و رو رفته و لباس هاي کهنه؛

يه پيرمرد رو که روي يه چشمش کاور سفيد رنگي بود همراه خودش راه ميبرد رسيد به من و گفت: سلام!

من فکر کردم الان ميخواد بگه من پول ميخوام که بابام رو ببرم دکتر و از اين حرفا…

اول خواستم برم بعد گفتم منکه عجله ندارم بذار واستم شايد کار ديگه اي داشته باشه…

منم همينطور که اخمام تو هم بود سرم رو به علامت جواب سلام تکون دادم و نگاهش کردم.

گفت : آقا من بايد بابام ( بعد پيرمرده رو نشون داد) رو ببرم مجتمع پزشکي نور آدرسش نوشته توي خيابان وليعصر، خيابان اسفندياري!

گفتم خب؟!

با يه لحن بغض آلود گفت خوب بلد نيستيم کجاست…

توي اين شهر خراب شده از هر کي هم مي پرسيم اصلا به حرفمون گوش نميده! (اشک تو چشماش جمع شده بود)

بهش آدرس دادم و گفتم تو اين شهر خراب شده وقتي آدرس ميخواي بايد بي مقدمه بپرسي فلان جا کجاست.

اگر سلام کني يا چيز ديگه بگي فکر ميکنن ميخواي ازشون پول بگيري!

بعد از اينکه رفت گفتم چقدر سنگ دل شديم، چقدر بد شديم وچقدرزود قضاوت می کنیم . 

خود من تا حالا به چند نفر همین جوری بی محلی کردم و راه خودمو رفتم ،

چون گفتم خوب معلومه دیگه پول میخواد !

طفلی زن بیچاره خیلی دلم براش سوخت که فقط به خاطر اینکه فقیر بود و ظاهرش فقرش رو نشون میداد ، دلش رو شکسته بودیم ….. بیاین زود راجع به آدمها قضاوت نکنیم ……:|😒:(

مرگ

گاهی فکر میکنم

همونقدر که مرگ یک انسان غم انگیز و دردناکه 

میتونه ما رو مجبور کنه

قدر ثانیه ثانیه لحظاتمون رو بدونیم

خاطرات

 

بعضی خاطرات ارزشمندن

و باید اونها رو نگه داریم 

ولی یه بزرگی میگه :

ابد ، ترکیبی از اکنون هاست

به نطرم درست میگه 

اگه ما همیشه به گذشته هامون برگردیم 

چیزی به نام زمان حال که جلو رومونه از دست میدیم

 ادامه نوشت :

زندگی یه بازیه که مجبوری باید بازی کنیم

 تو این بازی اگه نتونی درد و رنج رو تحمل کنی یه بازنده ای

سخت ترین چیز این بازی تحمل تنهایی و بی کسیه 🙁

به جرات میتونم بگم هیچ راهی نیست که بدون آسیب دیدن زندگی کنیم

خوشبختانه زندگییه بازیه که مجبور نیستیم تنهایی بازی کنیم

 آرزو میکنم بهترین همبازی دنیا نصیبتون بشه 🙂

دوست داشتن

وقتی کسی  که دوسش داری ، از دست میدی

هیچ چیز نمیتونه درد از دست دادنش رو ،از بین ببره

این درد همیشه باهاتونه

تا آخر عمر

حالاهرچقد که طول بکشه 

 بهترین چیزی که میتونین بهش امیدوار باشین 

اینه که زخمتون شروع کنه به التیام یافتن 

ولی

هرچقد که قدرتمند باشیم 

هرچقدسخت تر مبارزه کنیم 

جای زخم باهامونه 

______________________________

پ.ن:

توی زندگی تعداد سالهایی که عمر میکنیم مهم نیست 

   مهم اون لحظه های شاد و غمگین که میان و میرن

و هیچ وقت نمیدونیم چطور ، کجا و کی اتفاق میافتن

قدر لحظات زندگیتون رو بدونین 

رضا سبزی پور

سیاستمدار

وقتی میگن سیاست همش هم این نیست که راجع به حکومت و جریانای سیاسی صحبت بشه .یه وقتایی منظور عملکرد موفقیت آمیز آدماس.آدمایی که همچین نرم نرم آهسته آهسته میان میشینن تو دل آدم و وقتی چشم باز میکنی می بینی حسابی تو دلت جای خودشونو باز کردن .ادمایی که یه وقتا جوابتو با سکوت میدن ، یه وقتایی با یه لبخند ، یه وقتایی هم ساعتها باهات حرف می زنن. اونا کارشونو خوب بلدن میدونن کجا وقتشه که کل احساسشونو بروز بدن کجا باید جلوی زبونشونو بگیرن ، کجا باید پاشن برن و دیگه اونجا نباشن .نه اینکه خودشون نباشن .نه اینکه چاپلوس باشن .نه اینکه هنرپیشه باشن فیلم بازی کنن .نه .اتفاقا بر عکس خود خودشونن .فقط چیزی که هست بلدن این خود خودشونو کجا بروز بدن.

چه میشه کرد ؟خب همه اینجوری نیستن .بعضی ها زیادی خودشونن.بعضی ها زیادی از خودشون فاصله دارن.بعضی ها هم که کلا نمی دونن چی باید باشن ، چی هستن ، چکار باید بکنن، چکار نباید بکنن، کجا باید حرف بزنن، کجا باید خفه خون بگیرن .اینا فقط میدونن که هستن.

یادم باشه …

– چقدر باید یادم باشه .
– چقدر چیزهای زیادی باید یادم باشه .
– باید یادم باشه درد دل نکنم .
– باید یادم باشه سرم رو محکم ببندم تا سرم نشکنه از خوردن درد دل ها تو سرم .
– باید یادم باشه خنده کنم به همه .
– باید یادم باشه ناراحت نشم از نامردمی آدهای دور برم .
– باید یادم باشه پیش کسی اشک نریزم .
– باید یادم باشه صیغه ی محرمیتم رو با آغوش همه باطل کنم .
– باید یادم باشه خون دل خوردن بهتراز سبک شدن و حرف زدن با کسیه که موقع بحران دهن باز میکنه .
– باید یادم باشه دل ندم به هیچ دلی .
– باید یادم باشه همه ی آدمها تا وقتی باهات هستند که نیازی بهشون نداری .

یادم باشه تیتر کنم تمام این یادم باشه ها رو

عکسهای دسته جمعی

عکسهای دسته جمعی را خیلی دوست دارم .هماتها که آخر جشن تولدها و و مراسم خاص همه یکجا جمع می شوند دست گردن هم می اندازند شیطان تر ها روی کله بغل دستیشان شاخ می گذارند .چاقتر ها پشت سر لاغرتر ها پنهان میشوند قد بلندها با آنکه نمی خواهند عقب صف می ایستند و آنها که ایستاده در کادر قرار ندارند می نشینند.آدمهای عکسهای گروهی به هم مهربانترند انگار بین زن و مردشان هم کمتر فاصله هست .من عاشق این عکسهای دسته جمعی هستم مخصوصن وقتی چند سال می گذرد و به یک عکس دسته جمعی نگاه می کنم توی چهره هر کدام از آدمهایش یک داستان شنیدنی می بینم .

20130419_184517

20130419_185931

جمعه، ۳۰ فروردین ۱۳۹۲